Kontynuuj W tej witrynie stosujemy pliki cookies. Standardowe ustawienia przeglądarki internetowej zezwalają na zapisywanie ich na urządzeniu końcowym Użytkownika. Kontynuowanie przeglądania serwisu bez zmiany ustawień traktujemy jako zgodę na użycie plików cookies. Więcej w "Polityce Cookies".
 
AKTUALNOŚCI /  WŁOCHY /  KUCHNIA WŁOSKA /  SUBIEKTYWNIE /  TURYSTYCZNIE / 
WŁOCHY / HISTORIA WŁOCH / MITOLOGIA
Bilety Lotnicze
[NEWSLETTER]
  
MITOLOGIA
[Powiadom znajomego]  A A A   
tekst: Agnieszka Kozerawska

Mitologia rzymska

Czy we wczesnym okresie Rzymianie mieli mitologiczne wyobrażenia świata? Jeśli tak, to ta sfera pierwotnej kultury rzymskiej stała się pustynią, na którą dopiero później różne czynniki podziałały niczym ożywczy deszcz. Uważa się jednak za bardziej prawdopodobne, że religia Rzymian pełna była niejasnych bogów, głównie rolniczych, którym oddawano cześć w drodze skomplikowanych rytuałów. Rytualizm, rozbudowany i skrupulatny, pozostał zresztą charakterystyczną cechą religii rzymskiej także później, zarówno w sferze prywatnej, jak i państwowej. Pomyłka lub niedbałe odprawienie obrzędu mogło rozgniewać bóstwo i przynieść skutek odwrotny od zamierzonego. Czasem powtarzano rytuał wiele razy, nim uznano, że zadowoli on bogów. Można powiedzieć, że Rzymianie przywiązani byli do rytuału wręcz obsesyjnie, za pomocą obrzędów utrzymując swoisty „pokój z bogami” - „pax deorum”.

Reasumując
, cały ten panteon był początkowo wypełniony bogami bez historii, związków rodzinnych, charakteryzującymi się co najwyżej określonymi atrybutami, przypisaniem do konkretnych zjawisk. I oto w IV, a może już w V w. p.n.e., Rzymianie zaczęli objaśniać swoją rzeczywistość za pomocą mitycznych opowieści, o których (już wówczas ukształtowanych) najwięcej wiadomości czerpiemy z dzieł pisarzy z okresu początków Cesarstwa - Tytusa Liwiusza z Patavium (Padwa) oraz autora nieśmiertelnego dzieła „Eneida” - Wergiliusza. Mitologia rzymska kształtowała się pod wpływem obcym. Najpierw Etruskowie - poprzez kontakty handlowe, a także czasową okupację Rzymu - wnieśli do religii rzymskiej wiele elementów własnych wierzeń i zwyczajów, choćby bogactwo symboliki (np. - najprawdopodobniej - postać wilczycy), obyczajów i rytuałów m.in. związanych z wróżbiarstwem. Najbardziej jednak na mitologiczną wyobraźnię Rzymian wpłynęli z pewnością Grecy, czy to za pośrednictwem Etrusków, którzy sami namiętnie kultywowali ducha Hellady, czy w drodze bezpośrednich kontaktów, najpierw z miastami tzw. Wielkiej Grecji w Italii, później z Grecją właściwą. Rzym gładko przyjął i zaadaptował mitologię grecką. Własne bóstwa zidentyfikowano z greckimi bogami, dzięki czemu zyskali oni nowe, pełnowymiarowe i barwne życie: historię, genealogię, związki rodzinne itd. Oficjalnie uznano dwunastu olimpijskich bogów. I tak: Jowisz to grecki Zeus, jego żona Junona była odpowiedniczką Hery, Minerwa - Ateny, Mars - Aresa, Westa - Hestii, a Wenus - Afrodyty. Kolejni z dwunastki to Merkury (Hermes), Neptun (Posejdon), Wulkan (Hefajstos) i Apollo (w Grecji o tym samym imieniu) oraz dwie panie: Ceres (czyli Demeter) oraz Diana (Artemida). Bogowie mieli swoje świątynie, jednak najwspanialszą z nich niewątpliwie był poświęcony wszystkim bogom Panteon. Do dziś możemy podziwiać tę niezwykłą, majestatyczną budowlę, wzniesioną na Polu Marsowym przez cesarza Hadriana w II w. ( pierwotna, ufundowana w 27 r. p.n.e. przez Agryppę, została zniszczona przez pożar, ocalał tylko portyk). Jest to najwspanialsza i najlepiej zachowana budowla starożytnego Rzymu - przetrwała w tak dobrym stanie, bo papież Bonifacy VI zamienił ją w kościół. Obok dawnych bogów zatem zamieszkują dziś Panteon: bóg chrześcijan oraz wielcy późniejszych czasów, którzy zostali tam pochowani, m.in. Rafael, Baltazar Peruzzi i Wiktor Emanuel II.

Mitologia rzymska nie ograniczała się jednak tylko do sfery boskiej, a więc ściśle religijnej, dotykała ona również dziedziny przeszłości państwa - tworzono opowieści mityczne dla dziejów Rzymu, uznając je w większości za prawdziwą historię. Dwie cechy rzymskiej mitologii są tu warte podkreślenia - pierwszą był cel ajtiologiczny mitów - miały one wszystko wyjaśniać, np. zjawiska społeczne, kulty, imiona rodów, budowle. W opowieściach tych często spotykamy się z antycypacją późniejszych wydarzeń w celu uświetnienia rodów, uzasadnienia posunięć politycznych, zadośćuczynienia dumie narodowej. Drugą cechą, ściśle z pierwszą związaną, było odgórne kształtowanie mitów. Nie były więc wytworem zbiorowej wyobraźni ludu, ale dziełem elit przekazywanym w dół, co najwyżej czerpiących z jakichś ludowych tradycji. Z bogactwa „historycznych” mitów najważniejszym, a może też najciekawszym, jest mit o założeniu Rzymu.

 + dodaj informację lub opinię

TWOIM ZDANIEM...

Temat:

(Maksymalnie 150 znaków)

Treść:

(Maksymalnie 5000 znaków)

Podpis:

(Maksymalnie 50 znaków)

  

Ukryj pola

Ulubiona strona :)

2014-04-16

Ostanio dużo czytam blogów, stron a także bywam na forum dyskusyjnym gazety.pl.
Ta strona mnie bardzo zaciekawiła, dodałam sobie ją do ulubionych. Pozdrawiam Anita :)

:: AnitaSl

Witajcie - nowy user michał

2014-05-15

Fajna strona, nawet ciekawy wpis, dodam se do ulubionych niech strace :)

:: michalJisy

Włochy   :   Włochy zdjęcia   :  Włochy zabytki   :  Italia  >    24stolice   :   Lizbona    >     Bilety lotnicze