Kontynuuj W tej witrynie stosujemy pliki cookies. Standardowe ustawienia przeglądarki internetowej zezwalają na zapisywanie ich na urządzeniu końcowym Użytkownika. Kontynuowanie przeglądania serwisu bez zmiany ustawień traktujemy jako zgodę na użycie plików cookies. Więcej w "Polityce Cookies".
 
AKTUALNOŚCI /  WŁOCHY /  KUCHNIA WŁOSKA /  SUBIEKTYWNIE /  TURYSTYCZNIE / 
WŁOCHY / HISTORIA WŁOCH / CESARSTWO RZYMSKIE
Bilety Lotnicze
[NEWSLETTER]
  
CESARSTWO RZYMSKIE
[Powiadom znajomego]  A A A   
autor: Agnieszka Kozerawska

Cesarstwo Rzymskie

Cesarstwo Rzymskie było ogromnym, zróżnicowanym, a zatem trudnym do rządzenia tworem - wiele więc zależało od sprawności władzy i od osoby samego cesarza. Pod tym względem Imperium miało jednak zmienne szczęście, przeżywało zarówno okresy spokoju i rozkwitu, jak i ciemne dni walk o władzę, morderstw politycznych oraz ogarniającego państwo chaosu.

Rządy Oktawiana Augusta uspokoiły sytuację po okresie walk końca Republiki. Następująca po nim dynastia julijsko - klaudyjska (9) w zasadzie kontynuowała linię polityki przez niego wytyczoną. Po śmierci ostatniego z dynastii - Nerona (68 r.), armia obwołała aż czterech cesarzy (tzw. rok czterech cesarzy), co demaskowało prawdziwy charakter rządów w Imperium. Dopiero rządy Antoninów (96 - 192 r..)(10) (po śmierci z ręki mordercy ostatniego z Flawiuszów) przyniosły ze sobą prawdziwie szczęśliwy czas dla Rzymu, zwany często „złotym wiekiem”: stabilizację polityczną, rozwój gospodarczy i rozkwit kultury, upowszechnienie prawa rzymskiego i szkolnictwa, do czego przyczynił się rosnący zasięg łaciny.

Kryzys

Wkrótce jednak nastał okres nieustannych walk o władzę, pogrążających państwo w głębokim kryzysie. Po upadku dynastii Sewerów (śmiercią naturalną zmarł tylko jej założyciel), w latach 235-284 armia obwołała ponad 50 cesarzy, z których większości nie udało się nawet zająć Rzymu, a niemal każdy zginął z rąk morderców. Nieustanne walki i upadek władzy zmieniły krajobraz gospodarczy państwa. Ludność gnębiona podatkami na utrzymanie zwalczających się armii ubożała i traciła ziemie, wyrastały natomiast latyfundia, stając się samowystarczalnymi jednostkami gospodarczymi. Zjawiskom tym towarzyszył upadek handlu (zaniedbano bowiem szlaki handlowe - drogi, mosty, spadała wartość pieniądza), ten z kolei pociągnął za sobą upadek miast. Nie był to również sprzyjający czas dla kultury i oświaty. W granice Cesarstwa wdzierały się barbarzyńskie plemiona. Ludność barbarzyńska stanowiła coraz liczniejszy procent armii rzymskiej, co miało się stać gwoździem do trumny Imperium dwa wieki później.

Schyłek

Reformy Dioklecjana (284-305r.) i Konstantyna (306-337r.) przyniosły chwilową poprawę sytuacji, ale nie zmieniły trendu, który przyniósł zgubę Cesarstwu na Zachodzie. Dioklecjan przekształcił państwo rzymskie w monarchię absolutną według  wschodnich wzorów (tzw. dominat (11)), a dla ułatwienia zarządzania imperium wprowadził system rządów zwany tetrarchią, inicjując późniejszy podział terytorialny Imperium. Konstantyn w 330 r przeniósł stolicę Cesarstwa do Konstantynopola - Rzym już od pół wieku stał poza głównym nurtem wielkiej polityki ustępując miejsca Mediolanowi. W 313 r. edyktem mediolańskim cesarz wprowadził równouprawnienie chrześcijaństwa, którego wyznawców prześladowano jeszcze za jego poprzednika. Sam zresztą przyjął nową religię na łożu śmierci. Ostatecznie starych rzymskich bogów zepchnął z piedestału Teodozjusz Wielki, ustanawiając w 392 r. chrześcijaństwo religią państwową. Wraz z jego śmiercią w 395 r. nastąpił ostateczny podział Cesarstwa na Wschodnie i Zachodnie.
 
Upadek

Przyczyn upadku Cesarstwa na Zachodzie należy upatrywać w fatalnym zbiegu kilku czynników, a przede wszystkim w słabości władzy, która nie była w stanie skutecznie zarządzać rozrośniętym państwem, na co nałożyło się zjawisko znane w historiografii jako wielka wędrówka ludów. Niosło ono z sobą nieustanny napór ludów germańskich na granice Cesarstwa, a w konsekwencji zmianę struktury osadnictwa na jego obszarze (tworzyły się półsuwerenne obszary barbarzyńskie, których przynależność do Cesarstwa stawała się coraz bardziej iluzoryczna) oraz pogłębiającą się barbaryzację armii. Już w 410 r. Rzym został zdobyty i zrabowany przez Wizygotów, co wywołało szok wśród mieszkańców Italii, miasto pozostawało bowiem symbolem Imperium, choć siedziba władców mieściła się od lat w Mediolanie, a od pocz. V w. w Rawennie. W 455 r. Wieczne Miasto okrutnie złupili Wandalowie, którzy dali się we znaki w całej Italii - stąd termin „wandalizm” . Pogrążone w chaosie i walkach o władzę, coraz bardziej uszczuplone, Cesarstwo Zachodnie wegetowało do 476 roku, gdy rzymski wódz germańskiego pochodzenia Odoaker odsunął ostatniego z cesarzy Romulusa Augustulusa w cień i został obwołany przez wojsko królem (rex) czyli wodzem.

 

 + dodaj informację lub opinię

TWOIM ZDANIEM...

Temat:

(Maksymalnie 150 znaków)

Treść:

(Maksymalnie 5000 znaków)

Podpis:

(Maksymalnie 50 znaków)

  

Ukryj pola

Włochy   :   Włochy zdjęcia   :  Włochy zabytki   :  Italia  >    24stolice   :   Lizbona    >     Bilety lotnicze