Kontynuuj W tej witrynie stosujemy pliki cookies. Standardowe ustawienia przeglądarki internetowej zezwalają na zapisywanie ich na urządzeniu końcowym Użytkownika. Kontynuowanie przeglądania serwisu bez zmiany ustawień traktujemy jako zgodę na użycie plików cookies. Więcej w "Polityce Cookies".
 
AKTUALNOŚCI /  WŁOCHY /  KUCHNIA WŁOSKA /  SUBIEKTYWNIE /  TURYSTYCZNIE / 
WŁOCHY / LEKSYKON WŁOSKI / ARTYŚCI WŁOSCY
Bilety Lotnicze
[NEWSLETTER]
  
ARTYŚCI WŁOSCY
[Powiadom znajomego]  A A A   

Alberti Leone Battista

Alberti Leone Battista (1404 - 1472)  - włoski malarz, filozof, teoretyk sztuki, poeta, architekt. Przedstawiciel włoskiego renesansu. Jego dzieła architektury to pałac Rucelai i kościół Santa Maria Nouvella we Florencji, kościół San Andrea w Mantui. Jego traktaty zainicjowały renesansową teorię sztuki.

Arcimboldo Giuseppe

Arcimboldo Giuseppe (1527 - 1593) - włoski malarz okresu manieryzmu. Urodzony w Mediolanie tworzył również na dworach w Pradze i Wiedniu. Jego obrazy, głównie portrety były niezwykle nowatorskie, oryginalne, jednocześnie zgodne z duchem manieryzmu. Są to obrazy zagadki, przeznaczone do intelektualnych gier słów i skojarzeń. Portretowane postacie składają się z brył owoców, warzyw czy przedmiotów. Wszystkie skrywają w sobie coś alegorycznego i symbolicznego. Arcimboldo odrodził się ponownie dla surrealizmu - stał się inspiracją m.in. dla Salvadora Dali. Jego najbardziej znane cykle obrazów to: „Pory roku” i „Żywioły”.

Brunelleschi Filippo

Brunelleschi Filippo (1377 - 1446) - żył i tworzył we Florencji. Początkowo złotnik i rzeźbiarz, architektem został około 40 roku życia. Od tej chwili dokonał przewrotu w historii architektury. Jego najsłynniejsze budowle to Santa Maria del Fiore (kopuła), Spedale degli Innocenti, niedokończony kościół Santa Maria degli Angeli (1434). Największym arcydziełem jest kościół San Lorenzo (1421 – 29) i zbudowana przy nim Stara Zakrystia. Studia nad sztuką grecką i rzymską zaowocowany zastosowaniem kolumn i pilastrów, głębszym poznaniem perspektywy i ściśle matematycznym opracowaniem budowli. Dzięki temu jego budowle są niezmiernie spójne i harmonijne. Najbardziej świadczy o tym mała kaplica Pazzich przy kościele Santa Croce.

Bartolomeo Berreci

Bartolomeo Berreci (ok. 1480 – 1537r. w Krakowie) – włoski architekt i rzeźbiarz. W latach 1516- 33 pracował na polskim dworze w Krakowie. Stworzył kaplicę Zygmuntowską na Wawelu. Rozbudował również dziedziniec pałacu królewskiego arkadowymi krużgankami. Zaszczepił w polskiej architekturze dużo ornamentów i motywów z włoskiej sztuki doby renesansu.

Bernini

Bernini - (1598-1680r.) - włoski architekt i rzeźbiarz okresu barokowego. Stworzył barokowy styl  w rzeźbie. Wielki wizjoner, który wprowadził emocje w rzeźbione ciała, postaci zaczęły być zmysłowe o głębokim światłocieniu. Za pontyfikatu Urbana VIII (1623-44r.) niezwykle rozwinął się Bernini również w dziedzinie malarstwa i architektury. Bernini jest twórcą najbardziej znanych i spektakularnych dzieł w Watykanie. Na początku swej błyskotliwej kariery stworzył słynny baldachim Św. Piotra w bazylice (1624r.). Zastosował tam nowość w postaci kręconych w różnych odcieniach brązu kolumn. Baldachim ma 28 metrów wysokości i jest centralnym elementem dekoracji wnętrza bazyliki. Kolumnada przed bazyliką to również dzieło Berniniego (1656-65r.). Jak podają dokumenty z epoki, kształt kolumnady przypominający dwa otwarte ramiona, miał sugerować otwarcie Kościoła na świat, otaczanie go opieką i macierzyńskie przygarnięcie wszystkich wiernych. Kolumnadę wieńczą posągi świętych. Bermini zbudował również rzeźbione fontanny w sąsiedztwie najważniejszych pałaców, np.:
Fontanna del Tritone – przed pałacem Barberinich.
I najsłynniejszą Fontanna dei Fiumi, która znajduje się na Piazza Narona

Borromini Francesco

Borromini Francesco (1599 -1667r.) - twórca baroku włoskiego w architekturze. Kościół San Conlo alle Quattro Fontane w Rzymie przyniósł mu dużą sławę. Wyróżniał się od innych współczesnych stosowaniem geometrycznych figur do oparcia swoich projektów (a nie proporcjach ludzkiej postaci). Pracował też u architekta Carla Moderny przy budowie Bazyliki św. Piotra. Pozostałe budowle, które Borromini współtworzył to:
- piękny kościół San Iro della Sapienza (1642-50),
- niedokończony kościół San’t Andrea della Fratte (1654-65),
- mały kościół przy kolegium Propaganda Fiole,
- kościół Sant Agnese in Agone na Piazza Narona (1653-61), którego nie zdążył dokończyć,
- na zlecenie papieża Innocentego X przebudował kościół San Giovanni in Loterano (1647-50).
Wszystkie budowle powstały w Rzymie.

Bernardo Bellatto zwany Canaletto

Bernardo Bellatto zwany Canaletto (1721-1780r.) – siostrzeniec i uczeń weneckiego malarza Antonia Canala, czyli Canaletta (1697-1768r.) po którym przyjął przydomek. Mistrz pejzażu. Jego świetliste, połyskujące malarstwo było znane na największych dworach Europy. Od 1747 do 1766 roku rezydował w Dreźnie na dworze króla Augusta III. W 1766r. przyjął propozycję naszego króla Stanisława Augusta i został nadwornym malarzem w Polsce do ostatnich swoich dni. W Warszawie stworzył cykl widoków Rzymu. Najbardziej znanym jego dziełem jest cykl 26 widoków Warszawy, znajdują się w Sali Prospektowej na Zamku Królewskim. Realistycznie namalowane zachowują oblicze tamtejszej stanisławowskiej stolicy. Jej architekturę, obyczaje i wygląd mieszkańców.  Na dworze malował również obrazy historyczne np. elekcja Stanisława Augusta.

Botticelli Sandro

Botticelli Sandro (1445-1510r.) – jeden z wybitnych przedstawicieli renesansowej szkoły florenckiej. Jego Narodziny Wenus i Primavera są znane każdemu. Uważane są za kwintesencje ducha włoskiego renesansu. Maluje postacie niezwykle wrażliwe, są zmysłowe i piękne. Szoty, krajobrazy są bardzo dekoracyjne z oddaniem dużej ilości szczegółów. Postacie wbrew zasadom anatomii, lekko nienaturalnie wypełniał, nadając im przez to zwiewność i taneczność. Mecenasem Botticellego był m.in. Lorenzo di Pierfrancesco Meolia. Na jego zlecenie wykonał m.in. serie ilustracji do Boskiej Komedii Dantego. Większość dzieł Botticellego znajduje się w Galerii Uffizi we Florencji.

Bramante Donato

Bramante Donato (1444-1514r.) – włoski architekt i malarz okresu renesansu. Zaprojektował pierwotny kształt Bazyliki św. Piotra. Inną realizacją w Rzymie był dziedziniec pałacu Belvedere  w Watykanie. Rozbudował też chór kościoła S. Maria del popolo. Bramante miał niezwykły talent do tworzenia dzieł wielkich, monumentalnych. Przy Via Giulia wzniósł ogromny Pallazzo dei Tribunali (1508r.), który później przerobił na kościół San Biagio. Do niego również należy zachodnia fasada Pałacu Watykańskiego, później ukończona według projektu Rafaela.

Canova Antonio

Canova Antonio (1757-1822r.) – włoski rzeźbiarz, architekt i malarz. Czołowy przedstawiciel klasycyzmu w rzeźbie. Jego prace były głównie inspirowane mitologią. Najbardziej sławne to: „Kupidyn i Psyche”, „Trzy Gracje”, „Wenus i Adonis”.

Caravaggio

Caravaggio (ur. 1571(?) – 1610) – włoski malarz, przedstawiciel malarstwa barokowego. Dokonał największej rewolucji w całej włoskiej sztuce. Zastosował głęboki światłocień, zerwał z tak powszechnym dotąd konwencjami alegoriami, wprowadził naturalizm. Do scen biblijnych               i mitologicznych pozowali mu prości ludzie z ulicy. Z premedytacją ukazywał ich nieokrzesanie, zgrzebne szaty, niedomyte ciała. „Powołanie św. Mateusza” odbywa się w knajpie podczas gry      w karty, w „Ukrzyżowaniu św. Piotra” katami są umięśnione draby, a „Zaśnięcie Maryi” na zamówienie karmelitów zostało przez nich nieprzyjęte ze względu na plebejskość Madonny. Twórczość tego nowatora to zaledwie 40 obrazów. Żył burzliwie w kłopotach z prawem niespełna 37 lat.

Cavallini Pietro

Cavallini Pietro (ok. 1250 – 1330) – rzymski malarz fresków. Jako pierwszy podjął próbę przełamania stylu bizantyjskiego. Malował iluzjonistycznie (stwarzał iluzje przestrzeni). Zajmował się też mozaikami jak np. dla kościoła w Rzymie Santa Maria in Trastevere wykonał cykl ze scenami z życia Maryi. Jego najbardziej znane freski (1290r.) to sceny ze Starego Testamentu           i Wniebowzięcie najświętszej Maryi Panny w Kościele S. Cecilia in Trastevere w Rzymie.

Cimabue

Cimabue (ok. 1251 – 1302) – włoski malarz, ostatni przedstawiciel stylu bizantyjskiego. Zachowane dzieła:
- freski w górnym kościele św. Franciszka w Asyżu,
- matka Boska z Santa Trinita i Matka Boska Tronująca ze św. Franciszkiem – dolny kościół św. Franciszka w Asyżu,
- mozaika św. Jana Ewangelisty w Katedrze w Pizie,
- wielki Krucyfiks w kościele San Domenico w Arezzo,
- wielki Krucyfiks z kościoła San Croce we Florencji w około 70 % zniszczony przez wielką powódź z 1966r. Obecnie odrestaurowany.

Corregio

Corregio (1489-1534r.) - włoski malarz okresu renesansu i manieryzmu. Malował głównie freski, znane są np. w Katedrze i Kosciołach w Parmie. Tworzył również obrazy sztalugowe, głównie o treści religijnej lub mitologicznej, „Madonna ze św. Franciszkiem”, czy „Danae”. Jego malarstwo cechowała dekoracyjność, silny światłocień i efekty iluzjonistyczne.

Cortona Pietro da

Cortona Pietro da (1596 - 1669r.) - wybitny włoski architekt, malarz i dekorator epoki baroku. Mówi się, że sztuka Berminiego i Pietra da Cortona tworzy system architektoniczny i dekoracyjny włoskiego baroku. W Pallazzo Barberini w Rzymie wykonał platfon :Alegoria Bożej Opatrzności”, we Florencji namalował fresk „Cztery okresy życia człowieka” w Pallazzo Pitti. Po roku 1647 ozdobił w Rzymie sklepienie kościoła Santa Maria in Vallicella. Jako architekt zaprojektował zmiany do Pallazzo Pitti we Florencji, w Rzymie fasady kościołów Santa Maria della Pace i Santa Maria in Via Lata.

Donatello

Donatello - rzeźbiarz o wyjątkowej osobowości. Tworzył dość długo od 1386 do 1466 roku, w tym czasie wpłynął na wszystkie dziedziny sztuki. Na malarzy takich jak Montegna, dekoratorów, architektów i rzeźbiarzy. Jego najsłynniejsze dzieła to marmurowe posągi św. Marka i św. Jerzego (ok. 1415r.) dla kościoła cechów florenckich, Ludwik z Tuluzy (ok. 1423r.) do kościoła OrSan Michele (obecnie Ludwik znajduje się w przykościelnym muzeum kościoła Santa Crose). Posąg Dawida (Muzeum Narodowe Bargella we Florencji), pomnik konny słynnego kondotiera weneckiego zwanego Gattamelatą (1447-53r.) stoi na Piazza del Santo przy katedrze S. Antonio w Padwie. Również dla padewskiej katedry wykonał brązowy krucyfiks i nowy ołtarz główny,  w tym 7 postaci w brązie, 21 płaskorzeźb i wielki wapienny relief przedstawiający złożenie Chrystusa do grobu

Duccio

Duccio - przedstawiciel sieneńskiego gotyku, który charakteryzował się dekoracyjnością, wyrafinowaniem i malarską subtelnością. Duccio nie zerwał ciągłości bizantyńskiej na rzecz trójwymiarowej plastyki, o którą walczyła Florencja. Jego obrazy są bardzo harmonijne kolorystycznie, o delikatnej linii, poetyckie.

Francesca Piero della

Francesca Piero della (ok. 1416 - 1492) - włoski malarz i teoretyk sztuk okresu wczesnego renesansu. Młodość spędził we Florencji, gdzie pracował z Domenico Venezianem i poznawał twórczość Masaccia. Jego kariera szczególnie rozwijała się w małych miejscowościach stron rodzinnych: Borgo San Sepolcro (dziś Sansepolcro) – gdzie się urodził, Arezzo i na dworach w Ferrarze i Urbino. Był mistrzem z dziedziny perspektywy i koloru. Malował sceny religijne (Chrzest Chrystusa, Zmartwychwstanie, Adoracja Krzyża przez Królową Sabę, Św. Hieronim), portrety: najsłynniejszy dyptyk Księcia Federico da Montefeltro (1465) i jego żony Battisty Sforza i freski m.in. dla kościoła San Bernardino w Sienie i kościół San Francesco w Arezzo. Dla Federico da Montefeltro w Urbino napisał traktat o perspektywie i dzieło o geometrii na użytek malarzy. W wieku 63 lat artysta przestał malować wskutek utraty wzroku, żył w odosobnieniu w San Sepolcro.
Putto – w sztukach plastycznych głównie okresu odrodzenia, postać nagiego chłopczyka aniołka, wykorzystywana do dekoracji malarskich i rzeźbie.

Fontana Domenico

Fontana Domenico (1543 - 1607r.) - włoski architekt tworzący w okresie późnego renesansu. Uczestniczył przy budowie znaczących budowli Rzymu i Neapolu, m.in. Bazyliki św. Piotra. Pierwsze zlecenie otrzymał od kardynała późniejszego papieża Sykstusa V na wykonanie projektu kaplicy (obecnie znanej jako sykstyńska) przy kościele Santa Maria Maggire. Jako papieski architekt zaprojektował m.in. Bibliotekę Watykańską, Pałac Laterański, kościół Santa Trinita dei Monti. We współpracy z Giacomo della Porta przy budowie kopuły Bazyliki św. Piotra zaprojektował m.in. laternie na kopule. Na placu św. Piotra przed bazyliką zlecił przeniesienie egipskiego obelisku z dawnego cyrku Kaliguli. Miało to zrównoważyć horyzontalność Bazyliki. Po śmierci papieża Sykstusa V jego następca Klemens VIII oskarża Fontanę o defraudacje i przenosi go do Neapolu. Tam obejmuje funkcje królewskiego architekta, powstaje wtedy m.in. Palazzo Reale.

Fontoma Coulo

Fontoma Coulo (ok. 1634 - 1714r.) - włoski architekt. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli późnego baroku. Współpracował z Cartoną, Rinaldim, Berminim. Jedne z bardziej charakterystycznych jego budowli, to: fasada kościoła San Marcello al. Corso w Rzymie, kościół SS. Apostali, biblioteka Casanatense, kaplica Cibo przy kościele S. Maria del Popolo, babtysterium przy Bazylice św. Piotra. Prócz tych rzymskich realizacji stworzył jezuicki kościół i kolegium w Layola (Hiszpania), który stał się wzorem dla hiszpańskich i austriackich architektów.

Ghirlandaio Domenico

Ghirlandaio Domenico (1449-1494r.) – włoski malarz okresu renesansu (quattrocento). W jego warsztacie malarskim, który był jednym z lepiej poważanych i prosperujących we Florencji, terminował Michał Anioł. Najbardziej znane dzieła Ghirlandaio to obraz „Starzec i wnuk” i freski w Kościołach m.in. Santa Maria Novella we Florencji, w kaplicy Sykstyńskiej, w Katedrze w Pizie i San Gimignano.

Ghiberti Lorenzo

Ghiberti Lorenzo (1378 - 1455) - znakomity włoski rzeźbiarz i teoretyk sztuki. Jeden z większych przedstawicieli quattrocenta we Florencji. Najbardziej rozsławił go konkurs w 1401 r., który wygrał m.in. z Bruneleschim. Konkurs dotyczył projektu na parę brązowych drzwi do baptysteium katedry we Florencji. To dzieło Ghibertiego zawiera 28 płaskorzeźb dotyczących Nowego Testamentu. Opowiada życie Chrystusa i Ewangelistów. Jest to przełom w sztuce włoskiej, indywidualne potraktowanie postaci z próbą uchwycenia ich charakteru i eleganckie draperie. Głównym arcydziełem artysty były trzecie drzwi do baptysterium florenckiego nazwane przez Michała Anioła „Rajskimi Wrotami”. Drzwi zawierają 10 scen ze Starego Testamentu, w których doskonale oddał przestrzeń, realistyczne postaci są pełne ruchu i życia. Przełamał tym samym dotychczasowy styl reliefowy. Pozostałe prace to: również reliefy do chrzcielnicy w Katedrze w Sienie, pierwszy we Florencji posąg naturalnej wielkości odlany w brązie – była to postać św. Jana Chrzciciela. Po jej realizacji powstały dwa kolejne posągi w brązie – św. Mateusza i św. Stefana. Współpracował również z Brucelleschim przy budowie katedry wykonując model kopuły i witraże. Około 1447r. ukończył część teoretyczną swojej pracy - trzytomowy traktat Commentari. Traktat zawiera studia nad sztuką antyku, przedstawienie sztuki XIV w. i pierwszą autobiografię artysty jaka się zachowała do naszych czasów.

Giorgione

Giorgione (ok. 1477 – 1510) – włoski malarz, jeden z głównych przedstawicieli renesansu w Wenecji. Doskonale operował kolorem i perspektywą. Rozszerzył dotychczasową tematykę Wenecjan o motywy mitologiczne i nadał krajobrazowi nowe zadania. Jako tło dla postaci krajobraz budował atmosferę obrazu, sugerował nastrój postaci, która była głównym tematem. Jego najważniejszym dziełem jest „Burza”. Obraz przedstawiał postacie, elegancko ubranego młodzieńca i nagą karmiącą dziecko kobietę. Scena rozgrywa się na tle nadchodzącej nad miasto dużej burzy. Obraz ma wiele ukrytych (co zamierzone dla renesansu) alegorii, stąd też liczne interpretacje sceny. Drugie po „Burzy” dzieło Giorgione, które rozpoczyna w sztuce weneckiej cykl przedstawień leżącej na łożu bogini, to „Śpiąca Wenus”. Pozostałe prace to m.in. „Trzech filozofów”, „Koncert wiejski”, „Chłopiec ze strzałą”, „Pasterz z fletem”. Prawie wszystkie można zobaczyć w Galleria dell’ Accademia w Wenecji.

Leonardo da Vinci

Leonardo da Vinci (1452-1519) – prawdziwy człowiek renesansu. Wszechstronny i doskonały w wielu dziedzinach. Malarz, architekt, rzeźbiarz, konstruktor, filozof, teoretyk sztuki, inżynier, wynalazca i myśliciel. Jego najbardziej znane arcydzieła to: Madonna w grocie skalnej, portret Cecilii Galeromi czyli Dama z gronostajem, fresk Ostatnia Wieczerza, Mona Lisa, rysunek Święta Anna Samotrzeć, oraz ilustrowane rysunkami dzieła o anatomii, malarstwie, architekturze, mechanice i botanice.

Michał Anioł

Michał Anioł (1475-1564) – jeden z najwybitniejszych artystów włoskich doby renesansu. Kształcił się we Florencji w pracowni mistrza Ghirlandaio w zakresie malarstwa i u Bertolda di Giovanni w zakresie rzeźby. Tematem jego prac było zgłębienie postaci ludzkiej. Często ukazywane w cierpieniu, heroizmie. Michał Anioł czuł się bardziej rzeźbiarzem niż malarzem. Przy pracach rzeźbiarskich pracował wyłącznie w marmurze. Intrygował go kontrast faktur marmuru wygładzonego obrobionego, a surowego, dlatego też wiele prac pozostało jakby „nieukończonych”. W malarstwie widać tzw. myślenie rzeźbiarza bardziej o formie umiejscowionej w przestrzeni niż operowanie kolorem i światłocieniem. Michał Anioł był również architektem. Jego nowatorstwo w tej dziedzinie objawiło się m.in. w kaplicy Medycensy, gdzie mocno zwęził okna i pilastry pozbawił głowic. Uczestniczył również w kontynuacji budowy bazyliki św. Piotra. Najbardziej rozpoznawalne jego prace to m.in.: Pieta Watykańska (1499, Bazylika św. Piotra), Pieta z Florencji (1550-55), Musea deli Opera del Duomo, freski z Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie, Dawid 1501 dla katedry we Florencji, Mojżesz Rzym k. św. Piotra w Okowach.
Dawid – słynny marmurowy posąg biblijnego bohatera, który strzałem z procy pokonał olbrzyma Goliata. Rzeźba wykonana przez wybitnego artystę renesansu – Michała Anioła. Do niedawna posąg stał przed Pallazzo Vecchio. Obecnie oryginał znajduje się w Galleria dell’Academia przy centralnym placu Piazza della Signoria przy galerii (Ufizzi stoi kopia rzeźby). Równie sławny jest posąg Dawida wykonany przez Donatella (1440 r.). Posąg jest odlany w brązie, który podkreśla mocnym świeceniem świeżość ciała młodego Dawida.

Modigliani Amadeo

Modigliani Amadeo (1884-1920) – włoski malarz i rzeźbiarz zaliczany do Ecole de Paris i ekspresjonistów. Malował głównie portrety i akty z charakterystycznym wydłużeniem figur i zamalowywaniem oczu na czarno. W rzeźbie za namową rumuńskiego rzeźbiarza Constantina Brancusiego, którego twórczość miała duży wpływ na Modiego zaczął inspirować się rzeźbą afrykańską. Powstało kilkanaście (25) prac, ale artysta dość szybko poświęcił się całkowicie malarstwu. Przykładowe prace to: portret J. Lipchie z żoną (1916-17), Jeanne Hebuteme (1918), Elwira (1919), Autoportret (1919) – namalowany krótko przed śmiercią, Macierzyństwo (1919).

Vasari Giorgio

Vasari Giorgio (1511 – 1547) – włoski malarz, architekt i pierwszy historiograf sztuki. Przedstawiciel manieryzmu. Autor słynnej pierwszej historii sztuki i biografii artystów: „Żywoty najsławniejszych malarzy, rzeźbiarzy i architektów” (1550r.). jego dzieła architektoniczne to przebudowa Palazzo Vecchio we Florencji, Palazzo degli Uffizi, malarskie freski w Palazzo Vecchio i ozdobienie kopuły florenckiej katedry delle Fiore.

 + dodaj informację lub opinię

TWOIM ZDANIEM...

Temat:

(Maksymalnie 150 znaków)

Treść:

(Maksymalnie 5000 znaków)

Podpis:

(Maksymalnie 50 znaków)

  

Ukryj pola

Włochy   :   Włochy zdjęcia   :  Włochy zabytki   :  Italia  >    24stolice   :   Lizbona    >     Bilety lotnicze