Kontynuuj W tej witrynie stosujemy pliki cookies. Standardowe ustawienia przeglądarki internetowej zezwalają na zapisywanie ich na urządzeniu końcowym Użytkownika. Kontynuowanie przeglądania serwisu bez zmiany ustawień traktujemy jako zgodę na użycie plików cookies. Więcej w "Polityce Cookies".
 
AKTUALNOŚCI /  WŁOCHY /  KUCHNIA WŁOSKA /  SUBIEKTYWNIE /  TURYSTYCZNIE / 
KUCHNIA WŁOSKA / FILARY KUCHNI WŁOSKIEJ / MAKARON
Bilety Lotnicze
[NEWSLETTER]
  
MAKARON
[Powiadom znajomego]  A A A   

Dłuuuga historia makaronu

Mąka wymieszana z wodą (greckie określenie makaronu)

Już 10 000 lat p.n.e w niektórych regionach Bliskiego Wschodu zamiast polować i zbierać dziko rosnące rośliny, oswojono zwierzęta i zaczęto uprawę ziemi. Ludzie posiali zboża, a obserwując ich przemianę określali najlepszy czas zbioru. Zaczęto zastanawiać się nad dalszą obróbką ziaren. Wtedy też w wyniku pocierania ziarna między kamieniami uzyskano biały proszek - mąkę. Połączenie mąki z wodą dało elastyczne ciasto, które zaczęto piec na gorących kamieniach przy ognisku. Tego rodzaju placki, w niektórych kulturach jada się zresztą do dzisiaj.

Wynalazek Wielkich Cywilizacji

Historia makaronu wiąże się z powstaniem wielkich cywilizacji - Śródziemnomorskiej, Chińskiej i Arabskiej.
Mimo sporów i dociekań, która była pierwsza, wszystkie zarejestrowały ten prosty produkt niemal u zrębów swego powstania. Tak to już bowiem jest w historii, że pewne odkrycia pojawiają się niemal równolegle w odległych zakątkach świata i niezależnie od siebie.

Być może makaron zaistniał już w IV w p. n. e. w państwie Etrusków. Reliefy w grobowcu etruskiego bogacza przedstawiają bowiem przyrządy, które dziś śmiało moglibyśmy powiązać z przygotowywaniem makaronu - nóż, wiadro, worek z mąką, a nawet stolnica i wałek. Nie ma jednak jednoznacznego potwierdzenia, że te akcesoria wykorzystywano właśnie w tym celu.

Istnieją też przesłanki, że makaron narodził się wraz z rozwojem Rzymu w I w p. n. e. Znano tu zagniatanie mąki z wodą i masowo wypiekano płaskie placki zwane "lagana" czyli zwiastun dzisiejszej lasagni. Imperium rozrastało się i aby zapewnić dostateczną ilość pożywienia zboże zaczęto sprowadzać drogą morską nawet z Egiptu. Z czasem odkryto, że rozwałkowane płaty ciasta można szybko wysuszyć na słońcu. W takiej to postaci przechowywano go i sprzedawano.

Niedawno w chińskiej miejscowości Lajia nad brzegiem Rzeki Żółtej znaleziono czarkę z makaronem o długości 50 cm. Znalezisko ma ok. 4000 lat i jest najstarszym znalezionym pokarmem. Pochodzi z wioski, gdzie przed wiekami wielka powódź zupełnie zniszczyła neolityczną osadę. Czarkę po przewróceniu szczelnie oblepiła glina, a wytworzona próżnia zakonserwowała makaron. Badania wykazały, że był zrobiony z dwóch rodzajów zbóż - sorga  i prosa. Na tych terenach ludność do tej pory wyrabia makaron używając tych zbóż.

Od wieków makaron znają również Arabowie. Dla ludu nomadów i koczowników był pożywieniem wygodnym podczas odległych wypraw. Zaczęto go kroić w cienkie paski suszyć i nim handlować. W takiej też formie dotarł do zajmowanej przez nich Sycylii.

Ponownie Włosi

W Palermo w XII w. Arabowie stworzyli manufaktury do jego produkcji. Powstał prawdziwy przemysł makaronowy. Wykorzystali to Genueńscy handlarze, którzy w obrocie suszonym makaronem stali się monopolistami. W XIV w. do Sycylii i Ligurii dołączył region Apulii, gdzie powstało centrum produkcji makaronu. W XVII w. rolę tę przejął Neapol, głównie przez gwałtowny wzrost ludności i poszukiwanie taniego sposobu wyżywienia. Tutaj wynaleziono mechaniczne mieszadło do połączenia wody i mąki. Dzięki temu można go było wyrabiać sprawniej i więcej, a jego cena znacznie się obniżyła.

Król Neapolu Ferdynand II Burbon po wizycie w fabryce makaronu nie był zadowolony. Na długich ławkach siedzieli półnadzy mężczyźni i nogami urabiali ciasto. Tempo pracy wyznaczał ich rytmiczny śpiew, a powietrze pełne było mącznego pyłu. Król postanowił zmienić te prymitywne i niehigieniczne metody. Zwrócił się do słynnego inżyniera - Cesare Spaddacciniego o znalezienie rozwiązania w tej kwestii. Konstruktor zaproponował prostą maszynę z brązu napędzaną przy użyciu sił ludzkich, ale bardziej higieniczną. Bose stopy zostały zamienione przez metalowe ugniatacze, które dobrze imitowały prace człowieka. Do świeżo zmielonej mąki dodawano gorącej wody, aby ciasto lepiej się łączyło. Spaddaccini rozwiązał też inny problem. Dotąd produkt ten nie gościł na dworskich stołach, ponieważ jadało się go rękami. Spadaccini wynalazł na potrzeby jedzenia makaronu widelec z czteroma zębami.

Do produkcji makaronu wykorzystano na początku XX w. maszyny poruszane parą i energią. Powstały klimatyzowane komory do suszenia i nowe maszyny do ciągłego cyklu mechanicznego - załadowanie produktów, wyrabianie ciasta (bez wyciągania go i ręcznego rozwałkowywania) nadanie kształtu i suszenie. Poprawiło to bardzo jakość i jeszcze bardziej rozpowszechniło makaron.

Dziś jest więcej rodzajów makaronu niż dni w roku. Zaskakuje nas i cieszy różnymi kolorami, kształtami, nadzieniami. Italia jest mu z pewnością mocno przypisana, niezależnie od historii to tutaj najwięcej się makaronu wyrabia i je.

Przykłady najbardziej popularnych rodzajów makaronów we Włoszech

Anellini - o kształcie pierścieni. Są dwa rodzaje: sycylijskie - większe, i tradycyjne -mniejsze. Nadają się do sosów  i do zup.

Bucatini - podobne do spaghetti, ale grubsze i z dziurką w środku, o długości około 30 cm. Podawany najczęściej  z sosem pomidorowym.

Canneloni - duże rurki do nadziewania. Mają średnicę 2-3 cm i długość ok. 10 cm; są gładkie lub z fakturą. Nadziewa się je białym serem, typu ricotta, szpinakiem lub mięsem. Zapieka w piekarniku w sosie beszamelowym lub pomidorowym.

Capellini - to nitki, uformowane w okrągłe gniazda. Najczęściej podaje się je z  zupami lub lekkimi sosami, posypane odrobiną parmezanu.

Conchigliette, congchiglioni, conchiglie - małe, średnie i duże muszelki, o gładkiej lub fakturowanej powierzchni. Najmniejszych używa się do zup i sałatek, średnich do dań z fasolą i sosami z kawałkami warzyw lub mięsa, zaś największe muszle po ugotowaniu nadziewa się mięsem, serami i zapieka.

Creste di Galio - zwane grzebieniem koguta . Niewielkie makarony o długości ok. 3 cm. z jednej strony lekko po zagniatane na kształt koguciego grzebienia. Używane są do potraw z lekkimi sosami,głównie  na bazie  oliwy, są również dobrym składnikiem sałatek.

Farfalle - kokardki, zwane także motylkami. Idealne do sosów mięsnych i warzywnych oraz sałatek.

Fettucine - makaron w formie długich i płaskich wstążek, szerokości 1 cm. Podaje się go z sosem śmietanowym lub serowymi. Można także wykorzystać go do zapiekanek.

Filini - cienkie niteczki rosołowe.

Fussili - świderki. Są  w kilku rozmiarach. Nadają się do zup, sałatek i zawiesistych sosów.

Lasagne - płaty ciasta makaronowego o szerokości 10-12 cm. Ugotowane płaty umieszcza się warstwami w żaroodpornym naczyniu przekładając każdą z nich mielonym mięsem lub warzywami, następnie zalewa się sosem beszamelowym posypuje serem i zapieka.

Linguine - języczki.

Penne - pióra, krótkie rurki ścięte pod kątem ostrym tak jak zakończone są ptasie pióra. Można podawać je zasmażane na oliwie np. z bekonem i selerem naciowym,odpowiednie też do zawiesistych sosów mięsnych.

Orecchiette - w kształcie uszek.

Quadretti - łazanki.

Riso - drobny makaron w kształcie ziarenek ryżu.

Spaghetti - bardzo długie rurki lub nitki o różnych średnicach.

Stelle - gwiazdki.

Tagliatelle - wąskie i cienkie wstążki.

Tortellini, ravioli - przygotowywane z ciasta makaronowego małe nadziewane pierożki.

Zasady przygotowania i spożywania makaronu.

- Włosi nie używają makaronu do drugiego dania, nie występuje też jako dodatek do mięs.

- Każdy kształt makaronu ma swój rodzaj sosu z którym najlepiej się komponuje. W takim doborze Włosi kierują się tradycją i niezawodną intuicją. Tylko oni wiedza dlaczego do sosu bolońskiego pasuje długie spaghetti, a do sosu szparagowego cienkie taglierini.

- Makaron podany na słodko np. polany czekoladą czy owocowym sokiem jest dla Włochów smakiem nie do przyjęcia.

- Włosi dodają makaron do sosu, a nie odwrotnie.

- Dobrze przyrządzona pasta to taka, która nie pozostawia sosu na dnie talerza ponieważ sos na tyle dobrze powinien się połączyć z makaronem.

- Włosi nie "hartują" makaronu, nie wypłukana skrobia pozwala lepiej się połączyć z sosem i makaron zachowuje więcej wartości odżywczych.

- "Makaron lubi pływać" dlatego gotują go w dużej ilości lekko osolonej wody.

- Jedzenie makaronu łyżką i widelcem to polski pomysł na dodanie elegancji tej potrawie, Włosi uważają to za profanację, każdy rodzaj makaronu jedzą wyłącznie widelcem.

- Aby makaron wyszedł naprawdę all dente należy odcedzić go 1 min. przed czasem podanym na opakowaniu i musi być zrobiony z droższego rodzaju twardej pszenicy durum.


 + dodaj informację lub opinię

TWOIM ZDANIEM...

Temat:

(Maksymalnie 150 znaków)

Treść:

(Maksymalnie 5000 znaków)

Podpis:

(Maksymalnie 50 znaków)

  

Ukryj pola

znaczenie słowa Makaron

2014-04-05

Sama nazwa makaron (MACCHERONI) we Włoszech to jedna z odmian pasty (makaronu), zbliżona do Penne. Słowem, w typach makaronów zabrakło MACCHERONI właśnie

:: SAG

Powrót

Włochy   :   Włochy zdjęcia   :  Włochy zabytki   :  Italia  >    24stolice   :   Lizbona    >     Bilety lotnicze